"En ik hou ook wel van crackers met pindakaas."
Helemaal zeker ben ik niet, maar volgens mij was dat het moment waarop ze me had. Ik ken niet zoveel vrouwen die van pindakaas houden. Vlak daarna viel ze in slaap. Ik lag klaarwakker te luisteren naar het ruisen van de stad. Met in het midden haar ademhaling. Ik probeerde m’n longen nog aan hetzelfde ritme te leggen, als het oude gezegde ‘twee zielen, een gedachte’, maar ze ging net iets te snel.
Dacht aan hoe ik laatst ergens had gelezen dat het merendeel van de emoties in je buik zitten. Nu zag ik ook een reclame voor me van een of ander gezondheiddrankje waarbij uitgelegd wordt dat 70% van je weerstand opgebouwd wordt in de maag. Ik vond dat meteen een goeie verklaring voor het feit dat ik die dag met griep toch met haar was gaan zeilen, dat volgehouden had en verder nauwelijks iets gegeten. Ik merkte dat m’n buik druk bezig was alles nog een plekje te geven. En berustte in het feit dat voor deze keer m’n buik die taak ook over had genomen van m’n hoofd.

Vanaf half drie moet ik het een week zonder haar stellen. Da’s best lang als je bedenkt dat m’n maag net weer een beetje op orde is; alle kriebeltjes verblijven consistent in eenzelfde hoekje.

"Maar als het dan toch moet", zei ik zacht tegen mezelf, "dan ga ik wel op een paarse wolk zitten. Ik vind roze namelijk geen kleur voor mannen. Te veel associaties met barbiepoppen, foute kerels en vrouwelijkheid in het algemeen." Dat was ik wel met mezelf eens.

Dus vanaf nu bevind ik me op een paarse wolk hoog in de lucht. Straks vliegt haar vliegtuig voorbij en dan zal ik nog even zwaaien. Misschien ziet ze me zitten, misschien niet.

Daarna zal ik haar maar een beetje missen,

heus…

We stonden op het balkon prankcalls te plegen. Eigenlijk ingezet door de neef van vriend M., die daar nog de leeftijd voor heeft. De smoezen verzon ik zonder ze uit te voeren, wegens te slappe lachespieren. En gelukkig geloofden ze dat.

Ik heb ooit eens geleerd dat wanneer het excuus maar simpel genoeg is, mensen al gauw overstag gaan.

M. belde de vader van een kennis op om met een accent uit te leggen dat hij last had van geluidsoverlast. Dat had ik verzonnen nadat de kennis had verteld over het ruige en frequente sexleven van zijn ouders. Dat vond ik nogal bizar, maar bizarre dingen zijn vaak bruikbaar in stiltes, dus ook hier. Na anderhalve minuut kon M. zijn lachen niet meer inhouden en de man die net in de maling was genomen lachte zo te horen vrolijk mee.

De rest van de avond verliep vrij rustig. M. had iets te veel bier op en ik vroeg net voordat ik weg ging of hij me nog kon helpen met een klusje morgen. "geen probleem…" "prima, dan bel ik je nog wel"

Nu probeer ik M. al de hele dag te bereiken. Mijn hoop is gevestigd op een telefoontje van zijn kant waarin hij zal zeggen dat hij brak in bed lag.

En dan zit er waarschijnlijk niets anders op dan dat te geloven.

ps.

Voor het geval de vraag naar boven kwam: het is inderdaad de bedoeling om hier weer op onregelmatige basis regels te publiceren.

Loop en ren nu niet direct weg. Mijn aanwezigheid wordt nog even uitgesteld tot 16 augustus. Vakantie geeft wellicht weer wat inspiratie.

Tot dan…

Beste schone,

Soms noem ik je ook wel muze, maar daar weet jij niets van. Dat komt omdat ik niet weet of dat klopt, misschien ben je enkel nog op weg het te worden. Enfin, kijk me even aan, ik wil iets aan je kwijt.

Laatst wilde ik je vragen niet meer op me te letten. Ik ben mezelf een beetje kwijt. Toen ik enkele dagen geleden langs een stukje bos reed, ben ik even gestopt. Stukjes bos komen namelijk steeds minder vaak voor. Er sloop iets naar binnen, en voordat ik het in de gaten had, werd mijn hart uit zijn kas gerukt. Ik zag het nog achteloos liggen tussen twee stukjes mos en een wietvormig plantje.

Nu rust ik niet meer, zit de ganse dag te wikken en te wegen. Het zit namelijk zo: ik kan niet meer tegen je op.

Zo stond ik onder de douche zeepbellen te vergelijken. Ik vond degene die niet direct uit elkaar spatten het beste bij me passen. Eentje heb ik tot aan het afdrogen bij me gedragen.

Ik had gelezen over een film waarin een man, nadat hij een traumatiserend iets heeft meegemaakt, besluit om te scheiden van zijn vrouw. Hij gelooft namelijk dat liefde en verliefdheid niets meer zijn dan prikkels, aangestuurd door de hersenen om ervoor te zorgen dat wij ons voortplanten. Daarom stelde ik aan een vriendin voor samen de liefde af te zweren, maar zij zei: “Nee, ik vind dat gevoel, net voordat het iets serieus word en je sprankelend verlangen wordt beantwoord juist het lekkerste”.

Dat leidde ertoe dat ik mezelf afvroeg hoe ik daar dan ooit vanaf zou kunnen komen; blijkbaar maken onze hersens het wel heel erg moeilijk. Het is vrij vervelend als ik merk dat ik zonder enig aanwijsbare reden al een kwartier naar het handvat van een keukenlade sta te kijken en zou zweren dat ik jouw reflectie erin herken.

Liefde is vloeibaar. Terwijl de regen vanmiddag keihard op het plein sloeg en ik m’n boterhammetjes uit een plastic containertje aan het consumeren was bedacht ik me dat verliefdheid net zo is als klaterende druppels op beton. Zolang de druppels maar op een zachte ondergrond landden zakken ze met een gerust hart weg in de grond om haar daarna te bevruchtten. Op het beton worden ze hardhandig buiten de deur gehouden en spatten ze uit elkaar van ongenoegen.

Als ik zo klaar ben mag je me best eens vertellen welke kant we op dreigen te gaan en ik beloof dat ik dan niet direct wegloop. Ben ook best benieuwd hoe jouw 0² zich verhoudt tot het mijne.

Tot besluit heb ik ook nog een praktisch verzoek: zou je die fonkelende lichtjes achter in je ogen, rechts boven je iris, eens uit kunnen zetten?

Ik probeer hier te slapen…

Wit is misschien wel de meest besluiteloze kleur. De enige waarvan je weet dat je niet fout kunt zitten als je haar kiest. Ze gaat immers overal bij, herbergt alle andere kleuren in haar schoot en pleziert daarmee velen.

Maar stel nu dat wit geen compromis is. U heeft bedacht dat u vrij rustig wordt van de kleur en dat ze om die reden een dragende factor in uw bestaan moet vervullen. Daarom besluit u op een dag naar een bouwmarkt bij u in de buurt te gaan alwaar u de dienstdoende klusinformatiemedewerker bepaald geen plezier doet door enkel te vragen om 2,5 liter wit, mat. U snapt dat de klusinformatiemedewerker graag nog enige voldoening uit zijn of haar werk haalt. Desnoods uren aan u spendeert om u een bewuste keuze te laten maken uit de kleurensembles die de moederketen met behulp van oude designgoeroes voor u heeft samengesteld.
Maar u wilt gewoon de compromiskleur. Wat dan?

Driehonderdennegentachtig dagen heb ik al mijn best gedaan deze vraag voor mezelf te beantwoorden. Niet in deze vorm overigens, maar ik kan u meldden dat ik er nog immer niet uit ben. Wellicht is het antwoord ook minder belangrijk dan de vraag. Dat ik haar stel, geeft een betrokkenheid weer en dan nog: op hoeveel dingen pakt een mens nu werkelijk terug in zijn leven wanneer die al uitgedokterd zijn? Sterker, als we toch bezig zijn, hoeveel werkelijk belangrijke dingen dokterd een mens uit in zijn of haar leven? En hoeveel beredeneerde oplossingen zijn, voortgevloeid uit een groeiende drang naar snelheid, geen compromissen?

Overigens leest u nu compleet over een heugelijk feit heen. Als u even het begin van de vorige alinea terugpakt ziet u dat dit log al meer dan een jaar sporadisch gevuld wordt. Met teksten. En wit.
Hoe ik ooit aan dat wit gekomen bent vraagt u?

Tsja, ik ook.

Het geluid van de waterkoker vermengt zich met de stortregens op straten. Ik wacht op het bad dat mijn griep met de wind mee moet geven.
De poort knalt tegen het slot aan. Een tijd geleden viel hij nog in het slot, maar door alle vrieskou en stortregens probeert de doorgang zichzelf groter te maken dan hij is. Dat hoort blijkbaar bij de natuur, jezelf groter maken dan je bent in druilerige, koude situaties.

Voor de poort loopt het portret van vader, met zijn postfiets aan de hand. Op zijn hoofd prijkt een grote Russische muts met flaporen. Als hij binnenkomt roep ik met een smalend gezicht: “Héé Pjotr! Ouwe toendratijger…”, waarop vader in lachen uitbarst. Hij hangt de muts aan een haakje, zodat die weer warm kan worden. De ontvangsten bij de achterdeur zorgen vaak voor kleine momenten waarop we vader en zoon zijn, of misschien wel meer dan dat.

Vader droogt zich af met dezelfde handdoek waar hij zich vanmorgen mee waste. Hij wast zich in de ochtend, om niemand wakker te maken. Dat gaat al jaren zo.

“Zeg even over het eten, hé.” zegt hij.
Ik kijk hem niet begrijpend aan.
“Op het menu dat je moeder heeft achtergelaten staat boerenkool. Maar we hebben ook nog gebakken aardappels met biefstuk. En er is nog appelmoes. Daar heb ik eigenlijk meer zin in.”
“En welke groente dan?”, vraag ik terwijl ik al weet welk antwoord erop volgt.
“Appelmoes is toch ook groente?”
“Nee, joh. Ik ben nou ziek dus dan moet ik groente eten.”

“Nou ik hoef er geen groente bij hoor, wat wil jij hebben dan?”
“Ehm… witte bonen in tomatensaus…”
“Daar heb ik geen zin in hoor, dan haal ik wel zo’n klein potje…”

…

Even laten komt vader weer terug. Met een grote pot witte bonen in tomatensaus.
“Je zou toch een klein potje halen?”
“Ja, maar deze was in de aanbieding. Voor 1 euro laat ik dat niet staan.”

Normaal gesproken eet hij alles, maar dat kan nu niet meer. Acht weken voor zijn pensionering werd diabetes geconstateerd, dus nu moet hij op dieet. In de koelkast staan zes verschillende soorten toetjes. Pakken met kreten als Go! en vooral mager, veel mager. Ik eet liever normale vla. Dat gaat al jaren zo.

…

Het eten is klaar. De gebakken aardappels zijn niet allemaal gaar. Dat komt omdat vader er te veel tegelijk in de anti aanbakpan doet. En omdat hij kwaad word zodra ik me ermee bemoei verandert er niets. Eigenlijk is dat ook niet zo erg, want op de een of andere manier vult het goed.

Als we klaar zijn vult vader vlug de vaatwasser. Het is niet zo handig om met griep de afwasmachine in- en uit te pakken, voordat je het weet is iedereen aangestoken. Dan duikt vader om zeven uur voor de teevee om Man Bijt Hond te kijken en ik kruip achter mijn eigen kijkbuis.

Zo gaat het al jaren.

De wereld was al weer dertien minuten verder om haar eigen as gedraaid. Ik lag een grote afdruk in het groene gras te maken en dacht na over de tijd. Tijd is een fascinerend iets, vind ik. Plof zegt de tijd. Plof? Naast me zie ik opeens een stokje liggen. Er hangt een kaartje aan; groetjes Aukje staat erop. Ik kijk aan de onderkant. Dat doe ik wel vaker bij nieuwe dingen, plekken zoeken waar niemand kijkt. Made in Belgium. Het is bepaald geen lelijk stokje; lijnig hout met een paar flink knoesten erin. Die kan ik er misschien wel uitwerken denk ik direct. Laat ik eens een poging doen.

Wat zijn je favoriete blogs?

De logs die hier aan de linkerkant gehuisvest zijn, lees ik bijna dagelijks. Als ik de tijd heb. Elk log is daarmee een soort favoriet, favorieten bezoek je immers toch vaak? Laat ik de vraag dan maar iets nauwer maken. Zonder welke logs zou ik niet meer verder kunnen?

Nog voordat ik mijn eigen log bezoek om te kijken of er nog reacties zijn op de sporadische stukje die ik hier plaats (reacties vind ik erg leuk, weet u) surf ik altijd eerst naar mijn vriend Frank. Er zit een flinke afstand tussen onze kachels en ik ben geen type voor een uitgebreide belbundel (ik ben prepaid). Met zijn door en door eerlijke weblog geeft Frank me de kans om een stuk van zijn leven mee te maken, zonder mijn fantasie dood te trappen.

Eigenlijk vind ik dat er in elk stukje ten minste één regel zou moeten staan die iets verteld over de wereld. Een soort van inzicht of waarheid die je tijdens het ontdekken van dat logje beleefd hebt. De meneer van Bijzinnen heeft in bijna elk stukje wel zo’n regel staan. En er komt nog iets bij. Zijn schrijfstijl. Als ik hem lees krijg ik nimmer het idee dat het schrijven van zo’n stukje, het formuleren van de zinnen, hem veel moeite heeft gekost. Terwijl mijn zinsnedes vaak nogal hakkelig achter elkaar staan en soms met de grootste weerzin geplaatst zijn, weet hij over de meest oninteressante onderwerpen nog interessant te schrijven. Dat is een kunst en een voorrecht. Ik wacht dan ook met smart op de allereerste Bijzinnen roman.

Zonder de rest zou ik kunnen, net zoals ik ook wel zonder fiets zou kunnen leven. Niet dat ik het wil, op mijn fiets gaat de wereld niet zo snel.
Er zijn wel een paar eervolle vermeldingen. Baviaan voor zijn muziek stukjes en briljante beestenboel. VandenB omdat hij gewoon goed schrijft, alhoewel het bij hem vaak gaat om het schrijven zelf dan om wát hij schrijft terwijl ik het liever andersom heb. VandenB in reverse mode is erg ok.
Zezunja schrijft soms Poezië, van het soort dat ik begrijp.

Let op! Al het bovenstaande kan morgen weer veranderen, uiteraard. Daarom adviseer ik u toch vooral mijn linklijstje in de gaten te houden.

Welke BB’er (Bekende Belg) weet je te pruimen?

Wat een aparte zin, da’s zeker weer typisch Belgisch? Om de vraag te beantwoorden, Kamagurka vind ik wel leuk op televisie. En die ene meneer met die rare snor en geitensikje in het programma ‘de rechtvaardige rechters’. Erg grappig is die.

Naar wie gooi je dit vernederlandste belgische stokje

Ik heb een paar mensen een mailtje gestuurd. Maar ik moet nog even afwachten of die wel zitten te wachten op zo’n stokje. Dit was namelijk mijn eerste, maar ik kan me voorstellen dat je na tien van die dingen geen stokje meer kunt zien. Zodra ik replies krijg worden die hier uiteraard vermeld.
Update
Het stokje is al door 1 persoon geaccepteerd
Update2
Naast 1 persoon heeft nu ook persoon 2 het stokje meegenomen in een log.

1. Supermergpijpen van de Aldi zijn vele malen lekkerder dan die van de Lidl, constateerde ik proefondervindelijk. De Lidl variant kent een externe wikkel die nogal goedkoop, naar eetpapier, smaakt. Bovendien bevat de vulling geen echte jam. Een supermergpijp zonder echte jam, dat ís geen echte, zeg ik altijd maar.

In elk geval blijf ik erbij dat mijn smaak danig verpest wordt door al dat Aldi voedsel. Mijn moeder, kooklerares als ze is, toverde enige tijd geleden zelfgemaakte appelmoes op tafel. En ik vond de Aldi appelmoes stukken lekkerder. Zelfs toen ze, speciaal voor mij, de kaneel eruit gelaten had. We prijzen ons gelukkig dat vader wel zelfgemaakte appelmoes lust; het scheelt in elk geval weer een
gezinsvergadering.

2. Mijn moeder wilde graag een nieuw dekbed voor me kopen. Dat was in de aanbieding: van twee of driehonderd euro (bij benadering) voor maar negenenzestigeuronegenennegentig.

“Je had beloofd dat je je kamer elke week zou stofzuigen, en dat gebeurt maar steeds niet. Je vader en ik hebben enorme last van die stofwolk die op je kamer rondhangt”, zei moeder.

“Ja maar, zus die maakt elke dag schoon en daar zie je niets van. Dus waarom zou ik?”, verdedigde ik mezelf. “Bovendien”, ging ik verder, “mijn donzen dekbed is perfect: warm in de winter, koel in de zomer. Dus waarom zou ik dat ooit opgeven voor zo’n goedkoop geval? Ik begin er niet aan…”

Mijn moeder besloot in te binden en belde de interieurspecialist op om het af te bestellen. Die was erg blij met het telefoontje, hij wilde het namelijk graag in de etalage leggen. Klaar voor eenieder die graag onder compromis slaapt.

3. Levenslessen / Quotes die ik toch vooral niet mag vergeten:
“It takes a special kind of man to recognize the value of a perfect rose” (Desperate Housewives)
“In this game it should be about more than just winning” (Any given Sunday)

Het zegt wat mij betreft voldoende dat de quotes die ik tegenwoordig oppik voornamelijk van de kijkbuis afkomstig zijn. Tijdenlang heb ik voornemens deze verslaving te beslechtten. Ineens met een grote klap stoppen met televisiekijken. Of als een echte heer Bommel alleen programma’s in de televisiegids aankruizen waar ik echt niet zonder kan, om de overige tijd te spenderen met vrienden of een goed boek naast de open haard. Het probleem is alleen dat ik geen open haard heb, en die vrienden zijn er ook al niet in overvloed, om van goede buren nog maar te zwijgen. Uiteindelijk eindigen de voornemens dan doorgaans in acties om het televisiekijken wat te veraangenamen. Bijvoorbeeld door het uitproberen van een andere stoel.

4. Op onze wc hangt een kalender, met van die chocolaatjes erin. Mijn vader is aan het aftellen. Vanaf vandaag nog acht weken en dan mag hij met pensioen. Elk chocolaatje brengt hem dichter bij zijn doel: zich mengen in de bezigheidsmarkt voor vijf en vijftigplussers. Hij houdt namelijk niet van zijn werk en straks heeft hij eindelijk voldoende tijd voor een hobby.
Gisteren was hij ietwat in paniek. Toen mijn bezoekende neefjes en nichtjes de kalender, en daarmee ook de chocolaatjes, ontdekt hadden duurde het niet lang voordat er tijd verschoven was. We willen als gezin de uitvinder van teletekst bij deze nogmaals hartelijk bedanken. Het blijft toch een beetje vreemd om familie, vrienden en kennissen voor niets anders op te bellen dan het vaststellen van de juiste datum.

Fietsend vanonder sterren. Links en rechts vegen zwiepende bomen hele kleine stukjes van de maan weg en ik zie details tussen en op de huizen die mensen verlichtten. De nacht geeft haar gebruiker al een keuze en wil je meer? Dan mag dat ook. Soms vraag ik me wel eens af of de nacht niet makkelijker is dan de dag. Of zwart en wit niet gewoon veel lekkerder leeft dan kleur.

Ik zag ooit eens een documentaire op televisie over een Duitse elektronische muzikant. Het kan ook zijn dat hij DJ was, dat weet ik niet zeker. Hij werkte het liefst in de schoot van de nacht, omdat die hem overzicht en inspiratie gaf. Dan ging hij bijvoorbeeld met zijn auto langs de weg staan om met een laptop aan zijn muziek te werken. Ik vond dat een prachtig concept, te meer omdat ze het beeld waarin je hem vanaf een afstandje in zijn auto zag zitten versneld afspeelden. Daardoor leken de lichten van de auto´s net pijlen vol met inspiratie die zo langs hem heen schoten.

Stille vogels fluiten opeens een stuk harder. Dat regeltje had ik bedacht toen ik gistermiddag wakker werd, na een nacht feesten. Als ik weer mijn ogen dicht deed kon ik die van haar nog steeds een klein beetje op mijn netvlies zien brandden. Zelden iemand zo intens zien kijken.

Ze vertelde dat ze internationale betrekkingen studeerde. En verliefd geworden op Zweden, waar ze naar haar studie hoogstwaarschijnlijk naartoe ging verhuizen. “Ik heb hier dan verder toch niets meer dat me bindt, geen huis, geen werk, geen vriend. Ik ben ook wel een beetje een internationaal type.”

Ik vroeg me af of dat bestaat, een internationaal type en zij keek me groots vragend aan. Volgens Frank is een nationaal type iemand die enorm gebonden is aan een cultuur. En we waren het samen eens dat een internationaal type iemand is die tussen culturen in zweeft. In die redenatie is een beetje een internationaal type dus best mogelijk. Dan zweef je tussen een paar culturen in.

Ik probeerde met Jenever, Rum en Bacardi de nacht in een waas te beleven. Maar die bleef uit. Uiteindelijk fietsen we luidkeels een mooi liedje zingend de Gelderse heuvels op. Langzaam lossen we op in het donker. En wachten tot de zon de waas die wel bleef hangen weghaalt.

Drie en veertig minuten over twaalf. En dan met drie puntjes erachter. 0.43… Een oneven getal schijnt mooier te zijn dan een even getal. Waarom weet ik ook niet, misschien vinden we a-symetrisch interessanter dan de semetrie en die laatste weer mooier? Wat is dan eigenlijk mooier? Het interessante of ‘gewoon’ het mooie.

Vanmorgen stond ik vroeg op om te werken. Er was geen maan, maar de lucht was glashelder en bezaaid met sterren. Zoveel sterrenhemelen zag ik nog niet, dus bleef ik er even voor staan.

Er is nu een chocomel reclame op de tv. Ik vind dat maar vreemd. Een meneer haalt een beker warme chocolademelk uit een automaat. Blijkbaar is dat lekker want alle vrouwen op het kantoor springen direct achter hem aan om het van hem af te pakken. Nou snap ik dat laatste wel, maar eigenlijk niet waarom ze het niet zelf uit de automaat halen. Het is onweerstaanbaar volgens de producent, maar blijkbaar is zijn automaat een niet gemakkelijk te nemen hobbel.

Nou ik het toch over reclames heb. Die ene van honig met Lee Towers? Die is toch briljant! Vooral die vrouw in dat gezin waar hij dan gaat koken. Ik weet dat het niet veel toevoegt, maar sjemig wat is die perfect getypecast… Of zou Lee soms echt bij het gezin langs gegaan zijn? Zie je, zo goed is dat nu gedaan, dat je daar dus aan gaat twijfelen.

Ik zag vanavond ook the Family man, een film met Nicolas Cage. Dat is een beetje een zwakke plek van me, dat soort films. In elk geval was het een soort van Christmas carol achtig verhaal, waarbij Cage als succesvol zakenman een gilmps krijgt van hoe zijn leven had kunnen zijn als hij gewoon met zijn soulmate was getrouwd. Maar wat was dat een mooie vrouw in die film zeg. Ik weet niet of ik het in het leven persé ook zo zou vinden, maar heeft u dat nou ook nooit? Dat je eigenlijk jaloers bent op de mannen en vrouwen in die films, omdat ze allemaal zo verdomde perfect zijn en verliefd en dat je toch uiteindelijk wel weet dat het goed komt omdat het anders ook geen bioscoophit wordt.

Afijn, ik zal maar eens gaan slapen. Tis wel mooi geweest voor vandaag.